Հայաստանին այսօր առավել քան երբևէ անհրաժեշտ է՝ հստակ ազգային նպատակ, համախմբում և նոր մտածողություն
Հայաստանի քաղաքական իրականությունը․ փակ շրջան և սպառված էլիտա Հայաստանի քաղաքական դաշտը վերջին տասնամյակներում վերածվել է փակ համակարգի, որտեղ իշխանությունն ու ընդդիմությունը հաճախ գործում են ոչ թե որպես մրցակցող գաղափարական բևեռներ, այլ նույն մտածողության տարբեր դրսևորումներ։
Հանրային դիսկուրսը լցված է փոխադարձ մեղադրանքներով, անցյալը շահարկելով և կարճաժամկետ շահերով պայմանավորված քայլերով։
Այս պայմաններում կառուցողական քաղաքականության բացակայությունը դառնում է ոչ թե պատահականություն, այլ օրինաչափություն։
Ազգային գաղափարախոսության բացակայությունը որպես համակարգային ճգնաժամ Հայաստանի գլխավոր խնդիրը քաղաքական կամ տնտեսական չէ միայն։ Այն խորքային է՝ ազգային գաղափարախոսության բացակայություն։
Երբ պետությունը չունի հստակ ձևակերպված ազգային նպատակներ՝ անվտանգային, ժողովրդագրական, տնտեսական, մշակութային, ապա քաղաքական ուժերը չեն կարող առաջարկել երկարաժամկետ ռազմավարություն։ Արդյունքում՝ ծրագրերը դառնում են ձևական, խոստումները՝ պոպուլիստական, որոշումները՝ իրավիճակային։
Իշխանություն և ընդդիմություն․ հակադրությո՞ւն, թե նույն համակարգ Թե իշխանությունը, թե ընդդիմությունը հաճախ գործում են նույն տրամաբանությամբ՝ կենտրոնանալով իշխանության ձեռքբերման վրա, ոչ թե պետական ինստիտուտների կայացման, ոչ թե ազգային նպատակների իրականացման։
Այս մոդելը ստեղծում է վտանգավոր միջավայր, որտեղ՝ քաղաքական պայքարը վերածվում է անձնական պայքարի, հասարակությունը բաժանվում է ճամբարների, պետական շահը մղվում է երկրորդ պլան։
Մեդիա դաշտը․ տեղեկատվություն, թե մանիպուլյացիա Հայկական մեդիա դաշտը ևս մեծ մասամբ չի կատարում իր հիմնական գործառույթը՝ հասարակությանը տեղեկացնել և կրթել։ Փոխարենը հաճախ տեսնում ենք՝ սենսացիոն վերնագրեր, կողմնակալ մեկնաբանություններ, արտաքին օրակարգերի ներմուծում, հասարակության բևեռացման խորացում։
Մեդիան, որը պետք է լինի հանրային վերահսկողության գործիք, դառնում է քաղաքական պայքարի միջոց։ Պառակտված հասարակություն՝ թույլ պետություն Երբ հասարակությունը բաժանված է, պետությունը չի կարող լինել ուժեղ։ Այսօր Հայաստանում տեսնում ենք՝ փոխադարձ անվստահություն, ատելության լեզու, «սև ու սպիտակ» մտածողություն։
Այս վիճակում անհնար է ստեղծել ազգային համախմբում, որը անհրաժեշտ է ցանկացած պետության գոյատևման համար։ Ինչու է սա վտանգավոր պետականության համար Այս իրավիճակը երկարաժամկետ առումով բերում է՝ ինստիտուտների թուլացման, արտաքին կախվածության խորացման, ազգային ինքնության ճգնաժամի։
Պետությունը, որը չի ձևակերպում իր նպատակները, սկսում է ծառայել այլոց նպատակներին՝ գիտակցաբար կամ ոչ։ Նոր գաղափարների և նոր էլիտայի անհրաժեշտություն Հայաստանին այսօր անհրաժեշտ է ոչ թե հերթական իշխանափոխություն, այլ մտածողության փոփոխություն։ Պետք է ձևավորվի նոր քաղաքական-մտավոր շերտ, որը՝ կձևակերպի ազգային գաղափարախոսություն, կսահմանի երկարաժամկետ նպատակներ, կկառուցի ինստիտուտներ, ոչ թե անձերի շուրջ համակարգ, կխոսի միավորող, ոչ թե բաժանող լեզվով։
Եզրակացություն Հայաստանի խնդիրները չեն սկսվել երեկ և չեն ավարտվի մեկ ընտրությամբ։ Սա համակարգային ճգնաժամ է, որը պահանջում է խորքային վերանայում։ Եթե չձևավորվի նոր գաղափարական հիմք և նոր որակի քաղաքական ուժ, ապա երկիրը կշարունակի պտտվել նույն փակ շրջանում։ Հայաստանին այսօր առավել քան երբևէ անհրաժեշտ է՝ հստակ ազգային նպատակ, համախմբում և նոր մտածողություն։
