Սամվել Մանյան: «միայն ոչ Նիկոլը ... Ազգային գաղափարախոսության բացակայությունը ծնում է սերժեր,նիկոլներ»

Samvel Manyan on facebook:

Իմ դիրքորոշումը Հայաստանում կայանալիք ընտրությունների վերաբերյալ։ Մոտ երկու տասնյակ վարչապետի թեկնածուներից և ոչ մեկի քաղաքական ծրագիրը իմ սրտով չէ։ Նրանցից շատերը ծառայել են օտարին, նրանց մեծ մասը չունեն հստակ ծրագիր, բայց ամենացավալին նա է, որ և ոչ մեկը չունի ազգային պետական նպատակ-ծըագիր։ Ցավոք ընտրությունը կայանում է վատի և վատագույնի միջև։ Վատը մնացած թեկնածուներն են, վատագույնը Նիկոլը։ Նիկոլը այն մարդն է,ում կառավարության արդյունքում կորսվեց Արցախը( Հայաստանի տարածքի 1/3 մասը։ Նիկոլը այն մարդն է, ու իշխանության տարիներին Հայաստանը մեծ տեմպերով թրքացվում է։ Հետևաբար իմ դիրքորոշումն է - ՄԻԱՅՆ ՈՉ ՆԻԿՈԼԸ

Այս իրավիճակում հասարակությունը կանգնած է լուրջ ընտրության առաջ, որը, ցավոք, չի վերաբերում զարգացման մոդելների մրցակցությանը, այլ՝ գոյաբանական վտանգների նվազեցմանը։ Երբ քաղաքական դաշտում բացակայում է ազգային ռազմավարություն ունեցող ուժը, ընտրողը ստիպված է առաջնորդվել ոչ թե «լավի ընտրությամբ», այլ՝ «վատից խուսափելու» սկզբունքով։

Այսօր Հայաստանի հիմնական խնդիրներից մեկը ոչ միայն արտաքին սպառնալիքներն են, այլ ներքին գաղափարական դատարկությունը։ Քաղաքական ուժերի մեծ մասը չունի հստակ ձևակերպված ազգային նպատակներ՝

ինչպիսի՞ Հայաստան ենք ուզում տեսնել 10-20 տարի հետո

ի՞նչ տեղ պետք է զբաղեցնենք տարածաշրջանում

ինչպե՞ս պետք է վերականգնենք անվտանգությունը և արժանապատվությունը

Առանց այս հարցերի պատասխանների՝ ցանկացած իշխանություն վերածվում է իրավիճակային կառավարիչի, այլ ոչ թե պետություն կառուցողի։

Նիկոլ Փաշինյանի իշխանության տարիները, ըստ շատերի, ցույց տվեցին, թե ինչ է լինում, երբ պետությունը ղեկավարվում է առանց երկարաժամկետ ազգային տեսլականի։ Պատերազմը, տարածքային կորուստները, անվտանգային համակարգի փլուզումը և հասարակության պառակտումը դրա հետևանքներն են։ Եվ հենց այստեղ է ձևավորվում այն կոշտ դիրքորոշումը, որը դու արտահայտում ես՝ «միայն ոչ Նիկոլը»։

Սակայն միայն «ոչ»-ը բավարար չէ։ Եթե քաղաքական դաշտում չի ձևավորվում ուժ, որը առաջարկում է՝

հստակ ազգային գաղափարախոսություն

պրոֆեսիոնալ կառավարման թիմ

անվտանգության և զարգացման իրատեսական ծրագիր

ապա «ոչ»-ը կարող է կրկին բերել նույն փակ շրջանին։

Հետևաբար, այսօր կարևոր է ոչ միայն մերժել անցյալը, այլ նաև ձևակերպել ապագայի պահանջը։ Հասարակությունը պետք է սկսի պահանջել ոչ թե պոպուլիզմ, այլ պատասխանատվություն, ոչ թե լոզունգներ, այլ հաշվարկված ռազմավարություն։

Եթե այդ պահանջը ձևավորվի ներքևից՝ հասարակությունից, ապա վաղ թե ուշ կձևավորվեն նաև այն քաղաքական ուժերը, որոնք կկարողանան այդ պահանջին համապատասխանել։